وی که در روزهای پایانی آبان ماه به مالزی سفر کرده بود با اشاره به اینکه اصل ولایت فقیه در پیش نویس قانون اساسی مورد تایید آیت‌الله خمینی گنجانده نشده بود، اضافه کرد: «عملکرد این نظریه در ۳۰ سال گذشته نیز مؤید ناکارآمدی آن بوده است. پس بهتر است که این مفهوم از قانون اساسی حذف شود و به همان پیشنویس قانون اساسی بازگردیم.»

گفته‌های آقای یزدی در سفر به مالزی، در سایت رسمی نهضت آزادی ایران انعکاس یافته است.

آقای یزدی که وزیر خارجه دولت موقت، نخستین دولت پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، بوده است این سخنان را در دیدار با اعضای ارشد حزب عدالت مردم، از احزاب عمده مخالف دولت در پارلمان مالزی بیان کرد.

وی در این دیدار در مخالفت با نظریه ولایت فقیه گفت: «در قرآن هیچ مفهومی با این عنوان نداریم. آیت‌الله خمینی با استناد به برخی از احادیث این نظریه را وضع کرده و گروهی از علمای اسلامی اعتقاد دارند که احادیث مورد استناد این نظریه معتبر نیستند.»

به گفته دبیرکل نهضت آزادی ایران، این تشکل سیاسی کاملاً با این شیوه حکمرانی مخالف است و در سال ۱۹۸۸، در نشریه‌ای مستند، دلایل مغایرت این نظریه را با آیات قرآن و سنت پیامبر شرح داده است.

آقای یزدی همچنین در این خصوص گفت که اگر به بهترین انسان هم حداکثر اختیارات را بدهیم، آنهم به صورت مادام العمر، این سرآغاز دیکتاتوری و فساد خواهد بود.

او این دیدگاه را به خلافت‌های صدر اسلام تشبیه کرد و افزود: این مفهوم نه در قرآن آمده است، نه در سنت پیامبر ریشه دارد و نه با شرایط امروز سازگار است و یکی از مهم‌ترین مشکلات امروز ما برای توسعه دموکراسی در ایران نیز همین مسئله است.

وزیر امور خارجه دولت موقت که در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی، زمانی که آیت‌الله خمینی در پاریس به سر می برد در کنار وی بود و با وی به ایران بازگشت، همچنین در نشست نمایندگان احزاب در پارلمان مالزی گفت: آنچه آیت‌الله خمینی در مورد حکومت اسلامی در پاریس می‌گفت با آنچه در دوران پس از انقلاب به آن عمل شد کاملاً متفاوت بود.

آقای یزدی گفت: دولت موقت، پس از پیروزی انقلاب، پیشنویسی برای قانون اساسی تهیه کرد که رکن اصلی آن جمهوریت و دموکراسی بود و در آن نشانی از ولایت فقیه وجود نداشت. اما روحانیان به مدل خلیفه‌گری و مجالس مشورتی، مانند مجالس برخی کشورهای عربی، علاقه بیشتری نشان دادند و نظریه ولایت فقیه از همان زمان برای کنترل انحصاری قدرت تئوریزه و نهادینه شد.

نهضت آزادی ایران از گروه‌های همراه با آیت‌الله خمینی در شکل‌گیری انقلاب اسلامی در بهمن ماه سال ۵۷ بود و پس از آن از سوی آیت‌الله خمینی مأمور تشکیل دولت موقت به سرپرستی مهندس مهدی بازرگان و زمینه‌سازی برای تدوین قانون اساسی و برگزاری انتخاب مجلس شورای اسلامی در ایران شد.

با این حال همکاری بین اعضای این نهضت و مقامات جمهوری اسلامی دوام نیافت و در آبان ماه ۵۸ و پس از اشغال سفارت آمریکا به دست دانشجویان موسوم به «پیرو خط امام»، کابینه آقای بازرگان استعفا داد.

«برخی روحانیون عملاً به مانع توسعه تبدیل شده‌اند»

وی در بخش دیگری از سخنان خود در نشست نمایندگان احزاب در پارلمان مالزی، بر این نکته تأکید کرد که قدرت سیاسی در ایران همواره دو رکن شاه و روحانی را در کنار هم داشته و «روحانیت ایران حتی قبل از اسلام از نفوذ عمیقی در میان توده‌های مردم عادی برخوردار بوده است».

آقای یزدی افزود که روحانیت درک درست و واقع بینانه‌ای از شرایط و مناسبات پیچیده اقتصادی، سیاسی و فرهنگی جامعه کنونی ندارد، «در نتیجه، وقتی روحانیون قدرت و حکومت را به دست گرفتند، نتوانستند نیازهای جامعه را برآورده سازند و عملاً به مانع توسعه تبدیل شده‌اند».

بر اساس ارزیابی دبیرکل نهضت آزادی ایران این مسئله یکی از معضلات امروز جامعه ایران است.

آقای یزدی همچنین بخشی از روحانیان حاکم در ایران را شبیه به اصحاب کهف خواند و در تشریح این موضوع گفت که آنان صدها سال از تحولات جامعه عقب هستند و آرمانشهر آنها مدینه‌النبی است و گمان می کنند که در جهان امروز هم شهری مانند تهران را می‌توان مانند مدینه‌النبی اداره کرد و به طور سطحی و شکلی [از این مفهوم] الگوبرداری می‌کنند.

 نهضت آزادی ايران که فعاليت های سياسی خود را از سال ۱۳۴۰ آغاز کرده است، طی سال های اخير با فشارهايی از سوی نهادی امنيتی و قضايی ايران مواجه بوده است.

در اواخر سال ۱۳۷۹ تعدادی از اعضای نهضت آزادی ايران همراه با فعالان ملی - مذهبی به اتهام براندازی حکومت جمهوری اسلامی ايران بازداشت شدند.

در نهايت ۱۵ تن بازداشت شدگان توسط قاضی حداد، رييس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران، به حبس هايی از چهار تا ۱۱ سال و محروميت از حقوق اجتماعی از پنج تا ۱۰ سال محکوم شدند.

http://www.radiofarda.com

نمیدونم چرا مردم ما یه چیزایی براشون عادت میشه و هر اتفاقی هم بیفته کارشون رو ادامه میدن.

مثل موقعی که جمهوری شوروی از هم فرو پاشیده بود و مردم سالها در راهپیماییها و تظاهرات ها شعار مرگ بر شوروی سر میدادند .

از این دست مسایل زیاد دیده شده.من خودم یادمه که تو مسجد محل ما بعد از فوت آیت الله خمینی مسئول شعار مسجد مدتها شعار خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی رو نگهدار میخوند.

جدیدترین موضوعی که باید بهش توجه کرد و شاید در همین نماز جمعه تهران هم شاهدش بودیم ،شعار مرگ بر آمریکای مردم بود.

ما ها که همیشه میگفتیم منظورمون از این شعار مردم آمریکا نیستند و دولت آمریکا هست هر چند این توجیه بسیار زشتی است  و اگر جایی کسی بگوید مرگ بر ایران دولت و ملت نداره من نوعی با اینکه از دولت و حکومت ایران موافق نیستم ناراحت میشوم.

بگذریم، مسئله اصلی این است که بعد از برگزیده شدن باارک اوباما رییس جمهور ایران با هماهنگی رهبر پیام تبریک فرستادن و یه مقدار نصیحتهای از نوع کتاب مقدس هم کردند. این چه معنی میتونه داشته باشه؟

مردم آمریکا که از روز اول به قول مسئولین مبرا بودند حالا هم که واسه دولت جدید پیام تبریک فرستاده میشود

پس به نظر شما شعار مرگ بر آمریکا محلی از اعراب دارد؟

بیایید با توضیح این مطلب به دیگران به قول آقای خاتمی شعار مرگ رو کنار بگذاریم و ار درود صحبت کنیم.

درود بر مردمان آزاده دنیا

می خواهم اتفاقی که برای خود بنده، دقیقا یک ماه قبل از سفر تاریخی،انقلابی، اسلامی و دشمن شکن! احمدی  نژاد به سرزمین کفرو جهانخواری و لعنتی! امریکا اتفاق افتاد را تشریح کنم تا خودتان قضاوت کنید چقدر درایران آزادی بیان وجود دارد و فرمایش رئیس جمهور چقدر حقیقت دارد.

من مدرس دانشگاه هستم وامسال ترم تابستان قرار شد که برای دو کلاس درس جامعه شناسی را تدریس کنم. نود درصد دانشجویان این دانشگاه شاغل هستند و اکثرشان هم در نهادهای امنیتی کار می کنند.من بنا به عادت و روش تدریس ام، برای فهم بهتر مباحث از مثال استفاده می کنم و سعی هم می کنم که به جای اینکه از کره مریخ و کهکشان راه شیری! مثال بیاورم از جامعه خودمان که کلکسیونی از پدیده هاست، مثال بزنم. در دو جلسه مانده به اتمام کلاسها موضوع درس، درباره نهادهای سیاسی و نقش آنها در جامعه بود.من هم طبق روال همیشه سعی کردم،ازساختار دولت کشور خودمان(توجه داشته باشید نه حکومت ونه نظام بلکه فقط دولت)  را به عنوان نهاد سیاسی برای عینیت بخشیدن به موضوع درس آنالیز کنم.خلاصه آنکه من پنچ دقیقه ای درباره عملکرد دولت نهم و کارنامه دولت احمدی نژاد و مقایسه آن با دولت فرهیخته خاتمی صحبت کردم.درحین صحبت دیدم که برخلاف همیشه که من دانشجویان را موظف کرده بودم که موبایل شان را حتما در کلاس خاموش کنند، دانشجویی دارد با گوشی موبایلش بازی میکند. چندان توجهی نکردم وفقط تذکری دادم و گذشتم. این دانشجو که"ایوبی" نام دارد از بچه های تیم حفاظت ریاست جمهوری و عضو تیم حفاظت  حاج داوود احمدی نژاد بود.کلاس تمام شد و قرار شد هفته بعد آخرین جلسه ترم تابستان برگزار گردد.در دفتر کارم بودم که موبایلم زنگ زد.از دانشگاه بود. مسئول حراست دانشگاه که خانمی به نام دهنوی بود وتازه از همان دانشگاه فوق دیپلم گرفته بود، با تکبر و غرور وتحکم خاصی گفت:"آقای ذوالقدر تمام کلاسهای شما حذف شده و شما دیگر حق ندارید به دانشگاه بیایید" پرسیدم چرا؟ گفت: "حکم از بالا بوده و از نهادهای مختلف از جمله نهاد ریاست جمهوری تماس گرفتند ودستور داده اند که کلاسهای شما همه لغو بشود و اسمتان هم از سایت هیات علمی دانشگاه حذف شده است"

در کمال ناباوری پرسیدم به چه علت؟ گفت:" صحبتهایی که در کلاس داشتید توسط فلانی ضبط شده و در اختیار حراست مرکز و چند نهاد دیگر قرار گرفته است و درنهایت شورای حراست تشکیل جلسه داده و تصمیم گرفته شد که تمامی کلاسهای شما حذف شود و  اسمتان هم از سایت دانشگاه حذف شود در این رابطه نامه ای هم حراست برای شما تهیه کرده که بیایید و نامه را تحویل بگیرید.حق التدریس تان هم پرداخت نمی شود."

فورا رفتم سراع اینترنت و دیدم بله.راست میگفت. اسمم از سایت اساتید دانشگاه حذف شده و جلویش نوشته شده که باید برای تعیین تکلیف به امور مدرسان مراجعه کنم. این دیگراوج عدالت دولت مردمی! و عدالت محوراحمدی نژاد بود که در گرمای تابستان روزی شش ساعت سرکلاسها حاضر شده بودم و حال دانشگاه حق و حقوقم را نیز نمی دادند.

بلافاصله گوشی همراهم زنگ زد، شماره نیفتاده بود.گوشی را برداشتم. مردی با صدای لرزان وعصبانی شروع کرد به فحش دادن که فلان فلان شده حالا به رئیس جمهور توهین میکنی؟ حالا ببین چطوری به غلط کردن می افتی. پرسیدم شما کی هستی که داری خط و نشون میکشی؟ هیچ غلطی نمی تونید بکند.گفت حالیت می کنیم.

خلاصه از آن لحظه مزاحمت ها شروع شد ومن هم ناچار فردای همانروز دوتا سیم کارتم را از بین بردم تا اعصابم به هم نریزد.

دو روز بعد به دانشگاه مراجعه کردم تا نامه ای که حراست برایم نوشته بود را تحویل بگیرم.در بین دانشجویان ولوله بود.با دیدن من همه شان بطرفم آمدند و می گفتند: استاد چرا نمی خواهید از ما امتحان پایان ترم بگیرید.گفتم که من مشکلی ندارم  دانشگاه اجازه نمی دهد.فهمیدم که به دانشجویان گفته اند خود استاد نمی خواهد امتحان بگیرد.دانشجوها می گفتند ما در گرما آمدیم سرکلاس حالا چرا باید این درس را یکبار دیگر در ترم بعد از اول باید بگذرانیم؟ گفتم از مسئولان بپرسید. وقتی نامه حراست را نشان دادم و ماجرا را گفتم همگی واکنش نشان دادند که یعنی چی؟ با حذف کلاس شما مشکل مملکت حل میشه؟ یکی میگفت پس باید استاد در کلاس لال بشه؟ یکی میگفت فلانی صدای شما رو ضبط کرده و برده ریاست جمهوری. یکی میگفت اینهم شد مملکت داری.خلاصه هر کس چیزی میگفت.این بحث ها همه در بیرون دانشگاه وپنجاه متر دورتر از دانشگاه انجام می شد که یکباره دیدم نگهبان دانشگاه به طرفم آمد و با کلی عذر خواهی گفت که مسئول حراست دانشگاه می گوید شما باید هر چه زودتر از اینجا بروید و حق ندارید تا یک کیلومتری دانشگاه هم بیایید.این حرف باعث واکنش دانشجویان وخود من شد که آقا جان ما جلوی در مردم هم نمی تونیم وایستیم؟

من نامه را گرفتم چند روزی هم گرفتار مشکلات شخصی بودم تا اینکه بعد از دو هفته برای پیگیری موضوع به اداره کل حراست مرکزی دانشگاه رفتم. گفتند باید با فردی به نام آقای ظهوری صحبت کنم. موضوع را همین طوری که الان نوشتم با ایشان در میان گذاشتم و یک شماره از مجله ام را که همراهم بود را نیز به وی دادم و از من شماره تلفن گرفت وقول داد که موضوع را پیگیری کند. رفت با مدیرکل حراست صحبت کرد و برگشت و گفت که ما از اقدامات انجام شده بی خبریم وحراست استان تهران این کار را کرده و من پیگیری می کنم و نتیجه را به شما اطلاع می دهم.

سه چهار روز بعد از آنروز فردی با من تماس گرفت وگفت که نامش الهی است(البته مانند دکتر کردان خودش را دکتر هم معرفی کرد که بعدا کاشف بعمل آمد که آقای الهی لیسانس دارد!!) و مدیر کل حراست استان تهران دانشگاه علمی کاربردی است.موضوع را جویا شد.جریان را گفتم. با اظهار تاسف ساختگی از مشکل بوجود آمده گفت:" شما یک شخصیت فرهیخته هستید و نباید کسی مثل خانم دهنوی که تازه سر از تخم بیرون آورده با شما اینطوری برخورد کند.من حتما با ایشان برخورد خواهم کرد."خودش را به آنراه زد که گویا اصلا روحش هم خبر ندارد که خودشان چه توطئه ای به نام ریاست جمهوری و نهاد های امنیتی درست کرده اند.قول داد که هفته بعد جلسه ای با هم داشته باشیم تا مسئله حل بشود.

قرار جلسه گذاشته شد و من طبق عادت، سر وقت در محل دفتر این فرد (الهی) در خیابان کبکانییان در خیابان فلسطین حاضر شدم. یک ربع هم گذشت. مسئول دفترش که جوانکی تازه به اسلامیون پیوسته و بر پشت لبش مو سبز شده بود، گفت حاج آقا! ( منظورش الهی بود که قطعا تا شاه عبداعضیم خودمان هم نرفته بود چه برسد به مکه) رفتن جلسه.. گفتم مگر قرار نداشتیم.گفت حالا یک روز دیگه. گفتم شماره اش را بگیرید تا صحبت کنم. حاج آقا!! را گرفت و الهی در کمال بی ادبی گفت روزهای دیگه بیایید تا موضوع را بررسی کنیم. گفتم شما با چه مجوزی و بر اساس کدام رای دادگاه صالحه اسم من را از لیست اساتید حذف کردید؟ من اگر از اینجا بروم مستقیم می روم و این موضوع را رسانه ای می کنم. با کمال بی شرمی گفت :" ما نیاز به حکم نداریم خودمان هرطور تشخیص بدهیم عمل می کنیم. من سی دی شما رو دارم که به احمدی نژاد انتقاد کردی ما از خدامونه که شما اینو بنویسید و یا مصاحبه کنید اونوقت دیگه ثابت میشه که شما ضد انقلابید!!."

گفتم حتما این کارو میکنم که شما هم تکلیفتان را بدانید.حالا هم این موضوع را نوشتم تا خود شما قضاوت کنید در این مملکت چقدر آزادی پس از بیان وجود دارد.؟ هنوز هم نه حق و حقوق بنده را داده اند و نه اجازه تدریس می دهند.

حالا آقای احمدی نژاد باید پاسخگو باشد که چطوری یک نفر عضو تیم حفاظت ایشان که هنوز فوق دیپلم هم ندارد به خودش اجازه می دهد به نام "نهاد ریاست جمهوری"مسئولان دانشگاه را تحت فشار بگذارد تا تمامی کلاسهای یک استاد را حذف کنند و او را ممنوع التدریس کنند؟؟

این بود عدالتی که ایشان میخواست به ملت هدیه بدهد؟ آنهمه ادعا در مصاحبه با رسانه های خارجی و دم ازوجود آزادی در ایران زدن یعنی همین؟ واقعا جا دارد ایشان حداقل!! برای مادام االعمر رئیس جمهور شوند. ده دور ریاست جمهوری هم برای ایشان کم است. ریئس جمهوری که روی گروهبان تیم حفاظت خود کنترل ندارد چگونه می خواهد بر مملکت کنترل داشته باشد؟ در دوران هشت سال ریاست جمهوری سید اولاد پیامبر خاتمی بزرگ، انواع لجن پراکنی ها از سوی کیهان و رسالت و انحصار طلبان بر علیه این فرد بی همتا و دولت اصلاحات انجام شد آیا کسی ممنوع التدریس شد؟ آیا درس استادی بخاطر انتقاد حذف شد؟

جالب اینجاست که خانم دهنوی مسئول حراست دانشکده می گفت فلانی اگر مسئله اخلاقی بود خیلی راحت قابل حل بود. ولی چون با سیاست ارتباط پیدا کرده نمی شود کاری کرد!!! بی اختیار یاد فردی افتادم که می خواست با مبارزه خلاقی و بوسیله ازاله بکارت با رژیم فاسد شاه مبارزه کند.هرچند که خدا اجر این فرد را نداد اما دولت نهم اجرش را داد و حسابی رنج مبارزاتش را!! تلافی کرد

خبرگزاري فارس ديروز خبرداد اعضاي شوراي شهر تهران به نامگذاري يكي از خيابان هاي تهران به نام عماد مغنيه ‏راي دادند‎ ‎‏ تا به اين ترتيب نام خيابان "بهاران" واقع در محدوده منطقه شش شهرداري تهران به نام "شهيد عماد مغنيه" ‏تغيير يابد‎.‎

به نوشته خبرگزاري فارس، "شهيد عماد مغنيه فرمانده شاخه نظامي مقاومت اسلامي لبنان بهمن ماه سال گذشته در ‏دمشق ترور شد و به شهادت رسيد‎."‎‏ خبر کشته شدن"عماد فائز مغنيه" از فرماندهان ارتش حزب الله لبنان که شنبه 28 ‏بهمن ماه گذشته منعکس شد با دو واکنش کاملا متضاد رو به رو شد. از يک ‏سو حزب الله لبنان و بسياري از مقامات و ‏سازمان هاي جمهوري اسلامي ايران او را در حد يک "قهرمان" ملي ستودند و ‏از سوي ديگر برخي رسانه ها همچون ‏بي بي سي به نقل از ماموران سازمانهاي اطلاعاتي او را "سلطان ترور" ناميدند.‏

هنوز چند ساعت از ترور مغنيه نگذشته بود که ستاد پاسداشت شهداي نهضت جهاني اسلام ‏‎]‎استشهاديون] اعلام کرد ‏سنگ يادبود "شهيد عماد مغنيه" را در ‏تهران نصب مي کند و شاخه دانشجويي اصولگرايان تحول خواه هم پيشنهاد داد ‏‏"يکي از خيابانهاي تهران به نام شهيد مغنيه" نام گذاري شود.‏

اينک در حالي پيشنهاد اين تشکل دانشجويي توسط شوراي شهر تهران اجرا شده که کميته نامگذاري شوراي شهر تهران ‏پيش از اين در ماه گذشته حاضر نشده بود نام دکتر مصدق را بر خياباني در تهران بگذارد. ‏

‎‎مصدق؛ منتفي‎‎

وقتي مردادماه گذشته خبرنگاري از يکي اعضاي شوراي اسلامي شهر تهران پرسيد چرا خياباني به نام دکتر محمد ‏مصدق، رهبر جنبش ملي شدن صنعت نفت در ايران نيست، او گفت «تاکنون کسي در اين رابطه درخواست نکرده» و ‏اينچنين بود که ابتداي شهريور، جمعي از خبرنگاران و روزنامه نگاران با ارايه درخواستي به کميته نامگذاري شوراي ‏شهر تهران درخواست كردند نامگذاري خياباني به نام دكتر مصدق در دستور كار قرار گيرد‎.‎

هنوز هفته اي از انتشار اين خبر نگذشته بود که روز دهم شهريور برخي از روزنامه ها به نقل از اعضاي شوراي ‏شهر "احتمال راي آوردن خيابان مصدق" را "زياد" دانستند و حتي خبرگزاري ميراث خبر به نقل از يک منبع آگاه ‏نوشت که: "هفت راي از دوازده راي اعضاي شورا ‏‎ ‎با اين طرح موافق است‎".‎

در همين ارتباط ‏‎"‎احمد مسجد جامعي"، رييس كميسيون فرهنگي - اجتماعي شوراي شهر تهران از اين طرح استقبال ‏کرد و گفت: "به خاطر احترام به تلاش‌هاي رهبر مبارزات ملي شدن صنعت نفت در ايران هم كه شده بايد خياباني را به ‏نام او نام گذاري كرد و اين رسمي است كه در غالب كشورها وجود دارد‎."‎

‏ علاوه بر مسجد جامعي ديگر اعضاي اصلاح طلب شوراي شهر تهران از جمله "محمد علي نجفي"، "معصومه ‏ابتكار" و "هادي ساعي" نيز با اين نامگذاري، موافق بودند. غير از اصلاح طلبان، حتي معصومه آباد، دبير کميته‎ ‎نامگذاري شورا هم در اين باره گفت: "كاملا موافقم و اين طبيعي است كه نام دكتر مصدق بر يكي از خيابان‌هاي شهر ‏نقش بندد‎.‎‏"‏

هرچند پيش از اين، نامگذاري خياباني به نام دكتر مصدق نخستين بار در شوراي شهر دور نخست مطرح اما اندكي بعد ‏به بايگاني شورا سپرده شد اما اينبار اين احتمال وجود داشت که نام مصدق بر خياباني در تهران نقش ببندد اما 19 ‏شهريور ناگهان اعلام شد: "بررسي هايي كه تا كنون در اين زمينه صورت گرفته نشان مي‌دهد كه دكتر مصدق شرايط ‏طرح در كميته نامگذاري را ندارند چرا كه آرا و افكار ايشان مورد تاييد مقامات رسمي ايران نيست."‏

‏ هرچند معصومه آباد توضيح بيشتري نداد، اما يک هفته بعد روزنامه اعتماد خبر داد: "منابع آگاه در شوراي شهر ‏وجود چنين فشاري را تاييد کردند و علت اصلي خارج شدن نامگذاري خيابان دکتر مصدق را از دستور کار شورا ‏همين فشارها دانستند‎.‎‏"‏

به نوشته اين روزنامه، "کارشناسان پيشنهاد نامگذاري که عده اي از مورخان و اسلام شناسان بودند که به مباني فکري ‏امام خميني(ره) رهبر انقلاب آشنايي داشتند و صاحب راي بوده اند، اين پيشنهاد را رد کردند‎.‎‏"‏

‎‎منطقه خيابان هاي سياسي‎‎

حال در شرايطي خياباني در منطقه ششم تهران به نام "عماد مغنيه" ناميده شده است که منطقه شش تهران پيش از اين ‏ميزبان نام هاي اينچنيني ديگري هم بوده است. ‏

منطقه ششم شهرداري تهران که به نوعي قلب تهران نيز ناميده مي شود از شمال به اتوبان همت و از جنوب به خيابان ‏انقلاب ختم مي شود و از شرق و غرب ميان دو بزرگراه مدرس و چمران قرارگرفته است. منطقه شش در حالي محله ‏هاي يوسف آباد، مطهري، ميدان ولي عصر و بلوار کشاورز را در برگرفته که پيش از اين همزمان با اوايل انقلاب نام ‏خالد اسلامبولي که قاتل "انورسادات"، رييس جمهوري مصر بود جانشين نام خيابان وزرا در اين منطقه شد و اين نام ‏گذاري به قطع روابط ديپلماتيک بين ايران و مصر منتهي شد و همچنان روابط اين دو کشور بهبود نيافته است. ‏

در ميانه هاي دهه هفتاد نيز پس از ترور "فتحي شقاقي" از بنيان‌گذاران جهاد اسلامي فلسطين، نام خيابان ديگري در ‏منطقه ششم به "فتحي شقاقي" اختصاص يافت. ‏

همچنين در سالهاي پاياني دهه هفتاد همزمان با سخنراني رهبر جمهوري اسلامي در مورد "انتقاضه مردم فلسطين"، نام ‏خياباني در منطقه شش تهران به "انتفاضه" تغيير کرد و کمي بعد همزمان با پخش تصاويري از کشته شدن يک کودک ‏فلسطيني به نام "محمد الدوره"، نام خياباني ديگر در حوالي ميدان آرژانتين، به نام وي اختصاص يافت

/www.roozonline.com

عصرایران، بدون قضاوت در ماهیت موضوع، به بازخوانی یکی از یادداشت های روزنامه اصولگرای "کیهان" در انتقاد شدید و طعنه آمیز از امکاناتی که مجلس ششمی ها برای خود اختصاص داده بودند، می پردازد.

متن این یادداشت را از شماره 18504 روزنامه کیهان به تاریخ 13 اردیبهشت 1385 بخوانید.

یادآور می شود، در آن مقطع، مجلس هفتم بر سرکار آمده بود و کیهان این مطلب را در نقد مجلس ششم نگاشته است:

يكي ديگر از امكاناتي كه در اختيار نمايندگان مجالس قرار مي گرفت، امكان استفاده از خودرو بود. البته اين امر در ابتدا امري پسنديده به نظر مي رسيد؛ چرا كه نمايندگان به خاطر شغل و وظيفه شان مي بايست دائماً به شهرهاي حوزه انتخابيه خود سفر كرده و به تهران بازمي گشتند.

امّا نكته قابل تأمل آن است كه بسياري از نمايندگاني كه از اتومبيل شخصي نيز برخوردار بودند، از گرفتن اتومبيل مجلس خودداري نكرده و بدين وسيله رسم امانت داري را به جا آوردند! در اين بين تنها نماينده دوره هاي شش گانه مجلس كه از گرفتن امكانات زايد خودداري كرد، حجه الاسلام سيد محمود دعايي بود. وي در دوره ششم، همچنين از دريافت حق خدمت نيز خودداري كرده بود. ايشان طي نامه به محمدرضا تابش، عضو هيئت رئيسه مجلس شوراي اسلامي نوشته بود:

رويه حقير در ادوار مختلف مجلس شوراي اسلامي از ابتداي دوره اول تا پايان دوره پنجم، خودداري از دريافت هرگونه حقوق و مزايا و خدمات و امكانات تخصيص يافته به نمايندگان از قبيل اتومبيل، هزينه مسكن، دفتر، محافظ و غيره بوده است.

گفتني است، وي عين مبلغ حقوق خود را به حساب مجلس عودت داده بود.

امّا تأكيد نمايندگان ملت بر اصلاحات، اقتضا مي كرد كه ساير نمايندگاني هم كه احتياج به مسكن، موبايل، خودرو و. . . نداشتند از دريافت آن خودداري مي كردند. لكن خبرهاي به دست آمده، مطلبي غير از اين را حكايت داشت. چه آن كه اعلام شد: تعدادي از اتومبيل هاي پژو پرشيا كه به قيمت چهار ميليون و هشتصد هزار تومان به نمايندگان واگذار شده، در نمايشگاه اتومبيل بالاتر از 17 ميليون تومان به فروش رفته است.

اين در حالي است كه برخي نمايندگان به جاي عذرخواهي از ملت و ابراز خجالت و شرمندگي در پيشگاه آنان به خاطر هدر دادن بيت المال، دريافتي هاي پنهان و پيدا كلان خود را تئوريزه كرده و براي آن دلايل واهي مي تراشيدند. چنانچه رجب مزروعي گفته بود:

بنده به عنوان يك نماينده مجلس 915/292 تومان حقوق مي گيرم. غير از اين 000/200 تومان به عنوان هزينه نمايندگي مي پردازند تا صرف اجاره دفتر شود. 000/125 تومان هم جهت حقوق كاركنان دفتر پرداخت مي شود. 000/50 تومان هزينه تلفن و 000/300 تومان هم اجاره منزل به نمايندگان پرداخت مي شود كه نمايندگان شهرستان گفتند ما ماهيانه 000/300 تومان نمي توانيم خانه اجاره كنيم! به همين دليل، 20 ماه اجاره خانه را كه 6 ميليون مي شود يك جا به نمايندگان پرداخت كردند تا بتوانند خانه رهن كنند! در دوره هاي قبل هم يك دستگاه اتومبيل به قيمت دولتي به نمايندگان مي دادند. در اين دوره هم يك دستگاه پژو پرشيا به قيمت 4 ميليون و 800 هزار تومان به نمايندگان دادند كه قيمت آن در بازار 17-16 ميليون تومان است. اكثر نمايندگان مجلس پژو پرشيا را فروخته و 6 ميليون اجاره خانه را هم روي آن گذاشتند و خانه خريدند!

و البته نمايندگي اين چنين، بايستي چنان شيرين باشد كه آب را در دهان هر كس بلغزاند!

نمايندگاني كه با نام مردم بر سركار آمده بودند، پس از انتخاب مردم به توجيه استفاده ناصحيح از بيت المال روي آورده و باز هم طلب كار مردم بودند. برخي از آنان در باطن كه حتي در ظاهر هم گويا منت گذار بر سر مردم بودند و از كمبود امكانات خود به مستضعفين و تهي دستان جامعه گله مي كردند. چنان كه علي شكوري راد اذعان داشته بود: «واگذاري پژو پرشيا به نمايندگان مجلس، امري عادي است! بايد توجه داشت بسياري از نمايندگان براي رسيدن به مجلس پول زيادي خرج كرده اند كه 20 ميليون تومان كم ترين آن است! بايد اين پول ها را كه خرج شده، پرداخت كنند».

و بينوا مردمي كه باز هم مي بايست منت دار اين وكيلان مي شدند. افرادي كه همواره مردم را شهروند درجه چندم و خود را برگزيده بلامنازع و ارباب بي شريك آنان مي دانستند. آناني كه به واقع براي ارضأ حس قدرت و ثروت خود به كرسي نمايندگي راه يافته و با اين اقدامات خود، هرگونه مشروعيت نمايندگي ملت را از دست داده بودند.
بهروز افخمي نيز همچون شكوري راد مدعي بود كه مردم مي بايست هزينه تبليغات وي را پرداخت كنند. وي گفته بود:

اكثر نمايندگان پس از پايان انتخابات متوجه شدند كه مبالغ هنگفتي بابت هزينه هاي تبليغات انتخابي بدهكارند كه معمولاً كم تر از 10 ميليون تومان نبوده است و در بعضي از افراد، اين رقم به بيشتر از 50 ميليون تومان رسيده بود!

اين رفتار زننده و سخنان طلبكارانه در حالي عنوان مي شد كه رهبر معظم انقلاب در ابتداي شروع به كار مجلس ششم، نمايندگان ملت را به درك مشكلات مردم و نشست و برخاست با آنان ترغيب كرده و دوري از آنان را تقبيح نموده بودند. ايشان در قسمت هايي از پيام خود فرموده بودند:

نمايندگان محترم، غالباً وابسته به قشرهاي متوسط و برخاسته از متن توده هاي ميليوني مردم اند. توقع مي رود كه ميان آنان و توده هاي مردم، بويژه مستضعفان و محرومان، رابطه اي مداوم برقرار باشد و رنج ها و محروميت ها و خواسته هاي حقيقي و فوري اين قشرها، در مجلس كه خانه ملت و محل اميد آن است، انعكاسي شايسته بيابد. نماينده اي از همت و نظر بلند برخوردار است كه از صف صدر نشينان و برخورداران عبور كرده، خود را به دورافتادگان و كوته دستان برساند و با آنان و براي آنان باشد.

امّا دريغ كه نمايندگان به نكاتي چنين ارزشمند توجه نمي كردند. چه آن كه اعلام شد يكي از نمايندگان استان فارس كه پژو پرشياي خود را فروخته بود، براي انجام امور خود به جاي مراوده با مردم، خودروي مدل بالاي تشريفات استانداري را در اختيار گرفته و از آن استفاده مي كرد! او كه سابقاً در استانداري فارس خدمت مي كرده و از آن محل استعفا داده بوده است، با اين اقدام خود تعجب مردم را برانگيخته بود.

تعجب برانگيزتر آن كه وكلاي مردم به جاي پرداختن به امور محوله، به كاسبي پرداخته و داد و ستد مي كردند. چنانچه يك عضو فراكسيون مشاركت مجلس گفته بود:

بسياري از نمايندگان به خاطر اين كه از بابت هزينه انتخابات بدهكارند! وارد صادرات و واردات شده اند و پول خوبي هم به دست مي آورند و به همين دليل به پروپاي هيچ وزيري نمي پيچند و رأي اعتماد نيز به راحتي مي دهند. چون در غير اين صورت وزيران مانع فعاليت آنان در صادرات و واردات مي شوند.